Dzisiaj publikuję kolejną notatkę z serii „Dlaczego nie?”, czyli moje negatywne opinie na temat naszych rodzimych partii politycznych. W poprzednich wpisach wylałem swe żale na Platformę Obywatelską i Prawo i Sprawiedliwość. Czas wznowić tę sagę, wszak wybory parlamentarne już za tydzień. Dzisiaj kilka słów o (jeszcze) trzeciej sile w polskim Sejmie – Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Wpis ciężki dla mnie do napisania, bo choć partii nie lubię, jest tak niewyraźna, że brakuje mi słów. (więcej…)
Prawo i Sprawiedliwość. Partia, o której można pisać prace doktorskie. Partia, która na stałe zapisała się w kronikach polskiego parlamentaryzmu. Prawdopodobnie najbardziej znienawidzona i najbardziej wyśmiewana partia parlamentarna III Rzeczpospolitej. Wobec PiS‑u nie można być obojętnym, emocje są tu tylko skrajne. Od uwielbienia płynącego od twardego elektoratu, do niemal nienawiści przeciwników. Temat niezwykle wdzięczny, ale notka jak zwykle subiektywna. Wożenie się po panu prezesie czas zacząć. (więcej…)
Ta notka stanowi początek serii „Dlaczego nie?”, w której subiektywnie i bez zmuszania się do obiektywizmu wyjaśnię, z jakich powodów nie zagłosuję na daną partię polityczną. Nie znajdziecie tu skomplikowanych wyliczeń czy głębokich analiz. Dostaniecie dawkę moich przemyśleń na temat obecnej sceny politycznej, pełnych ironii, żalu, rozczarowań i zawodów. Na pierwszy ogień Platforma Obywatelska, czyli dlaczego popełniłem błąd, głosując na nią. Czy Ty też dałeś się oszukać? (więcej…)
To bardzo ekscytujące uczucie wiedzieć, że na naszych oczach tworzy się historia. Pamiętam, jak oglądałem na żywo relację z 11 września. Podczas ataku na Irak wyczekiwałem pierwszych strzałów. Teraz jesteśmy świadkami nietypowej operacji wojskowej, co warto zapamiętać. Żeby jednak się w tym odnaleźć, postanowiłem uporządkować wiedzę i zastanowić się, o co w ogóle chodzi w tym konflikcie? (więcej…)
Ręka do góry, kto choć raz w życiu został zaczepiony przez Cygana, sepleniącego coś w swoim języku, co po polsku mniej więcej brzmiało jak „dawaj drobne”. Dziękuję. Kto dał drobne Cygance trzymającej niemowlaka w przejściu podziemnym na mrozie? Dziękuję. Kogo Cyganie okradli? Dziękuję. U nas to chyba już całkiem normalne. Jednak we Francji są politycy, u nas tylko ich imitacje. Tak, Sarkozy naprawdę ma jaja! (więcej…)
Wybory. Tak, to znowu one. Po raz kolejny trzeba się zebrać, niektórzy na ciężkim kacu albo po nocce w pracy. Trzeba iść, patrzeć na tych wszystkich ludzi, których głos i tak nic nie zmieni. Trzeba odebrać tę kartkę, znaleźć długopis w tej drewnianej budce, o ile nikt go nie ukradł. Na koniec wystarczy walnąć krzyżyk przy jakimś nazwisku, i już jesteśmy wolni. Czas do domu, w końcu mecz w telewizji. (więcej…)
Ludzie mają różne hobby. Niektórzy zbierają znaczki, inni leją w mordę przechodniów na ulicy. Moją pasją jest jednak polityka. Nie jest to ani przyjemne, ani relaksujące, jednak ktoś musi to robić. Z tego samego założenia wychodzą też inni, więc siłą rzeczy powinno się ich podglądać jak „politykują”. O ile posłów na sejm widzi każdy, to z najmniejszą polityką mało kto ma do czynienia. To na nią dzisiaj krótko ponarzekam, co wychodzi mi w życiu najlepiej. (więcej…)
Dzisiejszą notkę sponsorują wyrażenia „ZPP” (Zespół Pracy Państwowej), „PiS” (Prawo i Sprawiedliwość) oraz „jad” (coś, czym PiS zajmuje się w 70% swojej działalności). Niestety zachowanie polityków partii Jarosława Kaczyńskiego jest już na tyle żenujące, że nie potrafię oglądać ich w telewizji. Za każdym razem, gdy widzę tych „fachowców” muszę zmienić kanał, niestety nie jestem wystarczająco odporny psychicznie. (więcej…)
Desmond Tutu to w Polsce raczej średnio znana postać. Nie wspomina się o nim w telewizji, w gazetach o nim nie piszą. Facet nawet wielkich skandali nie wywołuje. Nic dziwnego, że najprędzej kojarzyć go będą osoby interesujące się historią lub sytuacją w kościele, szczególnie anglikańskim. (więcej…)
Rosja znowu otworzyła teatrzyk kukiełkowy. Na scenie wesoło pląsa drewniany Łukaszenka. Sprawny lalkarz siedzący na Kremlu pokazuje swój kunszt, bez najmniejszego wysiłku sprawiając, że lalka uśmiecha się, tańczy do muzyki granej przez drugiego lalkarza, w końcowej partii przedstawienia bije ukłony, dziękując swojemu opiekunowi. Widownia nie jest wielka, ale z przejęciem patrzy na scenę. Kilku europejskich przywódców z wypiekami na twarzy ogląda spektakl. Kilkunastu innych w swoich pałacach czeka na pierwsze recenzje występu. (więcej…)
Wszystkie treści zamieszczone na blogu, których autorem jest Marcin Łuniewski dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne 3.0 Polska License.
Uwaga! O moim liberalnym podejściu do tej kwestii przeczytasz tu: "Prawa autorskie".