blog.luniewski.eu O polityce lekkim piórem pisanie

Znowu depczę swoje zasady i piszę o religii, jednak sytuacja w naszym kraju ostatnimi czasy opiera się głównie na mieszaniu religii do polityki, więc obojętnie przejść nie mogę. Najpierw grupa religijnych fanatyków w przypływie amoku wywołuje walki uliczne na Krakowskim Przedmieściu, potem SLD proponuje usuwanie krzyży w imię przestrzegania konstytucji. Dwie skrajne postawy, ile rozwiązań problemu? I czy on faktycznie istnieje?

Spór o krzyż przed pałacem prezydenckim miał swój kulminacyjny moment w chwili, gdy próbowano przenieść krucyfiks do kościoła świętej Anny. Próbujący dokonać tego księża zostali nazwani sługami szatana, natomiast utyskujące zawsze na swój stan zdrowia emerytki, doznały okresowego uzdrowienia, w sam raz na fizyczne starcie ze Strażą Miejską. Nie wiem czy była to boska interwencja, czy też może siły wzięły się z determinacji, aczkolwiek cała akcja miała niespotykany skutek. Od dawna nic nie połączyło większości Polaków tak jak niespotykane pokłady furii i ogólne zniesmaczenie kierowane do „obrońców krzyża”. W ogólnym rozrachunku sami strzelili sobie w kolano, co nie ukrywam, wywołuje uśmiech politowania na mojej twarzy.

W bitwie o krzyż nie ma zwycięzców, są tylko przegrani. Cieszy całkowita porażka „obrońców krzyża”. Okazało się, że oficjalnie takiego myślenia z betonu nie popiera nawet Kościół, który stanął po drugiej stronie barykady, zza której ostrzeliwany jest jadem przez swoich ultrakatolickich wiernych. Zachował on twarz, odcinając się od tej bandy ekstremistów, co należy pochwalić. Oczywiście to tylko oficjalne stanowisko, w kuluarach monolit kościelny sypie się jak dmuchawiec na wietrze, niektórzy księża nieoficjalnie popierają krewkich emerytów, w dodatku arcybiskup Michalik otwarcie mówi o swoim zrozumieniu dla nich. Inni biskupi widząc, że nie ma pomysłu co by tu zrobić, rytualnie umywają ręce, spychając odpowiedzialność na polityków. Ci z kolei widzą podział w kościele i boją się rozwiązania siłowego, by nie urazić konserwatywnych księży. W końcu wybory blisko, a ambona w niedzielę to mocny oręż wyborczy.

Obrońcy krzyża skutecznie ściągają na siebie nienawiść Polaków, prezydent udaje, że nic nie widzi, Kościół umywa ręce, politycy boją się grupy radykałów. Kto na tym skorzysta? Na szczęście Polska. Nawet rękami ludzi ze SLD, których nie darzę specjalną sympatią. Ich projekt rozdziału Kościoła od państwa to jedna z najlepszych inicjatyw ostatnich lat. W końcu Polska przestanie być państwem wyznaniowym? Nie komentuję sprawy aborcji, kary śmierci czy in vitro, to kwestie światopoglądu, w który Kościołowi nie zaglądam, to tylko jego sprawa. Spójrzmy jednak na sprawę obecności Kościoła w państwie.

Nikt nie zaprzeczy, że katolicyzm ma w Polsce miejsce nadrzędne nad resztą religii. Mnie najbardziej bulwersuje religia w szkołach. Dlaczego dzieci w wieku 7 lat są niemal przymusowo indoktrynowane w świeckiej szkole, w dodatku za pieniądze również nie-katolików? Czy ktoś słyszał o lekcjach judaizmu u nas w szkołach albo zajęciach z islamu? Nawet etyka zamiast religii katolickiej to fikcja. Rezygnacja z zajęć to też półśrodek, rodzice boją się wypisywać dzieci, aby te nie były wytykane palcami w klasie, w dodatku szkoła rzadko zapewnia zajęcia dla dzieci, gdy z religii robi się okienko pomiędzy zajęciami. Kościół nie chce przenieść zajęć religii do salek katechetycznych, gdyż nie dość, że sam musiałby płacić za nauczanie swojej religii, to prawdopodobnie frekwencja obnażyłaby fakt, że bycie ochrzczonym a wierzącym to dwie różne sprawy.

Szczerze popieram salki katechetyczne. Kto będzie naprawdę chciał uczyć się religii, to do nich pójdzie, ja tu problemu nie widzę. Dla państwa to spore oszczędności i koniec dyskryminacji nie-katolików. Kościół sam zrozumie, że to dla niego dobre, gdy pokolenia urodzone po 1989 roku zaczną się buntować przeciwko religii, która dla ich rodziców była symbolem za komuny, a dla nich jest dobrowolnym wyborem. Obowiązkiem lekcyjnym można więcej osób do Kościoła zrazić niż przyciągnąć. Niestety na zmiany się nie zanosi, Kościół zrezygnuje z darmowej i powszechnej indoktrynacji? Wątpię.

Obecność krzyża w przestrzeni publicznej to temat na inną notkę. Pierwszym krokiem powinno jednak być przeniesienie religii ze szkół do salek katechetycznych lub zastąpienie jej religioznawstwem, byle nie prowadzonym przez katolickiego księdza albo katechetkę. Tu naprawdę nie chodzi o walkę z Kościołem. Nikt nie zakazuje nauki religii katolickiej. Chciałbym jednak aby nie odbywało się to poprzez dyskryminację ateistów i wyznawców innych religii. Niestety wypychanie takich osób na margines praw obywatelskich jest jeszcze zbyt mocno tolerowane.